Egide (34), Burundi: 'Het ergst vind ik het voor mijn kinderen'

De Burundese Egide (34) komt in 2003 met zijn echtgenote naar Nederland. Hun twee kinderen worden hier geboren. Vier jaar later raakt het gezin uitgeprocedeerd en in 2008 zit Egide acht maanden in vreemdelingendetentie. Sinds die tijd werkt hij hard aan zijn terugkeer, tot nu toe zonder succes.

Het gezin verblijft op dit moment in een gezinslocatie, na jaren van verblijf in een vrijheidsbeperkende locatie. De Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) en de IND twijfelen er aan of Egide echt uit Burundi komt. Zijn meegebrachte identiteitskaart is niet als echt erkend en uit een taalanalyse concludeert de IND dat Egide en zijn echtgenote niet Burundees zijn. De ambassade van Burundi erkent dat de echtgenote van Egide wel Burundees is en geeft aan haar alsnog een laissez passer (een tijdelijk reisdocument). Van Egide weten ze het niet zeker. Egide is al zes maal gepresenteerd bij verschillende ambassades; die van Burundi, Kenia en Tanzania.

Onmogelijke spagaat

Met alleen een kopie van zijn identiteitskaart, krijgt Egide geen laissez passer van de ambassade van Burundi. Daarom achterhaalt Egide in Burundi zijn geboorte- en doopakte, maar zelfs dat blijkt niet voldoende. De ambassade geeft aan dat Egide alleen kan terugkeren met een paspoort en die kan hij alleen aanvragen vanuit Burundi: een onmogelijke spagaat. Hij vraagt hulp van de Internationale Organisatie voor Migratie, die herhaaldelijk een verklaring afgeeft waarop staat dat Egide niet terug kan keren naar Burundi. Toch geeft de DT&V iedere keer aan dat Egide nog meer zou kunnen ondernemen, maar wat dat dan kan zijn, blijft in het ongewisse.

Wat kan ik dan nog meer doen?

Egide: “De laatste twee gesprekken met DT&V waren vreemd. Ze zeggen dat ze niets meer voor mij kunnen doen, omdat ze afhankelijk zijn van de ambassade. Tegelijkertijd moet ik wel meer acties ondernemen, maar wát ik dan nog meer kan doen, dat zeggen ze er niet bij. Volgens mij willen ze zo nog jaren en jaren doorgaan.

Ik heb alleen een identiteitskaart

"Ik heb mijn geboorteakte achterhaald, maar de DT&V en de ambassade zeggen dat ik documenten met foto’s moet inbrengen om te bewijzen dat ik echt uit Burundi kom. In mijn land zijn er drie documenten met foto’s: een paspoort, identiteitskaart en een rijbewijs. Ik heb geen rijbewijs en geen paspoort en mijn identiteitskaart heb ik op onze eerste dag in Nederland afgegeven bij de vreemdelingenpolitie. Mijn identiteitskaart is toen vals bevonden, maar dat is een fout. In die bewuste brief van de IND staat een ander nummer dan op mijn kopie. Ik heb gezegd dat het niet klopt, maar nu heeft de IND mijn identiteitskaart zoek gemaakt. Ik heb een brief met een foto gestuurd naar de autoriteiten van Burundi, en gevraagd of ze mijn gegevens kunnen vinden om zo mijn identiteit vast te stellen, maar ik heb nog geen antwoord gekregen."

Het ergst vind ik het voor mijn kinderen

"Het is moeilijk. De ambassade geeft alleen een laissez passer af als ik een paspoort laat zien. Voor een paspoort moet ik een foto en vingerafdruk geven, en daarvoor moet ik in Burundi zelf zijn. Maar ik kan niet naar Burundi zonder laissez passer en ik kan geen laissez passer krijgen zonder paspoort. Ik blijf maar tussen twee werelden in zitten en kan geen plannen maken voor de toekomst. Het ergst vind ik het voor mijn kinderen, die hebben veel stress. We weten niet of het belangrijk is dat ze de Nederlandse taal leren. Er is helemaal geen zekerheid.”

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger/vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!