Nasrin is vrijwilliger bij VluchtelingenWerk

Nasrin Noroozie: "Ik put uit eigen ervaring"

Nasrin Noroozie reisde 18 jaar geleden samen met haar kinderen haar echtgenoot achterna die in Nederland asiel had gekregen. Ze werkt al elf jaar als vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Nederland. “In mijn werk put ik vaak uit eigen ervaring.”

Steun en toeverlaat

Als tolk, steun en toeverlaat staat Nasrin asielzoekers in asielzoekerscentrum Heerlen (azc) terzijde tijdens hun asielprocedure. Ze helpt asielzoekers tussen hoop en vrees, mensen die familieleden tijdens hun vlucht kwijt zijn geraakt, kinderen zonder ouders, bejaarden die extra zorg nodig hebben. Maar ze begeleidt ook vluchtelingen die een status krijgen en staan te trappelen een toekomst op te bouwen in Nederland. Ze geeft hen maatschappelijke begeleiding, taalles en helpt bij huisvesting.

Thuis in Limburg

Als geen ander weet ze hoe het is in een nieuw land te moeten aarden. In 1994 kwam ze samen met haar zoon en dochter uit Iran naar Nederland om herenigd te worden met haar man. Hij was twee jaar daarvoor het islamitische regime van Iran ontvlucht. Met z’n vieren woonden ze een half jaar in één kamer. Haar vader was net in Iran overleden, ze had heimwee naar haar moeder.
Toch voelde Nasrin zich vanaf de eerste dag in Limburg meer thuis dan in haar vaderland. Vanwege de vrijheid die ze nooit had gekend en waar ze nu met volle teugen van genoot. “Nederland was meteen mijn thuis. Ik wilde graag werken en de Nederlandse taal leren. In Iran werkte ik vroeger ook. Voordat ik trouwde, gaf ik les aan mensen die analfabeet zijn.” Via een re-integratiebureau kon ze aan de slag bij VluchtelingenWerk. “Ze hadden mij hard nodig, omdat ik de taal van Iraniërs, Afghanen en Koerden spreek.” Na vijf jaar kon de gemeente haar contract niet verlengen. Maar ze ging door, als vrijwilliger.

Nummertjes trekken

In haar werk put ze vaak uit eigen ervaring. Alles wat zij zelf wilde weten toen ze net in Nederland was, doceert ze nu aan haar cliënten. “Hoe een nummertje trekken werkt, dat verkeersovertredingen boetes opleveren, waar boodschappen voordelig zijn.”
Nasrin is realistisch in haar werk. “Er was hier een man die net een status heeft gekregen. Ik vroeg hem: ‘Wat ga je nu doen?’ Hij antwoordde dat hij zo snel mogelijk als vrachtwagenchauffeur wilde werken. Dat vond ik niet verstandig. Als je hier wilt wonen, zei ik, moet je eerst de taal leren. Anders krijg je spijt. In een land waarvan je de taal niet spreekt, de mensen niet verstaat, de letters niet kunt lezen, leef je als een doofstomme.”

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger/vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!