Diaraye Diallo leeft al vijf jaar gescheiden van haar kinderen

Diaraye Diallo (33), Guinee: "Ik voel me niet heel zonder mijn kinderen"

Het is onmogelijk om elders een nieuw leven op te bouwen als je partner of kinderen niet bij je zijn. Vluchtelingen hebben daarom het recht hun gezin naar Nederland te halen. De praktijk is weerbarstiger, weet Diaraye Diallo.

Nooit compleet zijn

“Soms zak ik van ellende in elkaar. Het duurt nu al zo lang. Ik voel me niet heel. Ik ben een moeder.” Toen de echtgenoot van Diaraye Diallo (33) in 2001 werd opgepakt door de milities in Guinee, vluchtte ze in allerijl naar Nederland. Haar pleegdochter Dalanda, toen vier, en haar biologische dochter Aïssatou van nog geen twee jaar oud, liet ze achter bij haar moeder. Pas in 2007 zou ze een pardonvergunning krijgen en werd gezinshereniging mogelijk. Nu, vijf jaar later, zijn Dalanda en Aïssatou nog steeds niet bij haar.

Afwijzing op afwijzing

Gezinshereniging is vaak een taai proces, zeker als er pleegkinderen in het spel zijn. De gezinsband moet dan worden aangetoond door middel van langdurige interviews met het minderjarige pleegkind. Omdat Diaraye geen vluchtelingenstatus heeft, maar een pardonstatus, komen er voor haar nog extra voorwaarden bij, zoals het betalen van leges en het hebben van een inkomen en een paspoort. Vlak na haar pardon kon ze nog niet aan die voorwaarden voldoen en werd haar verzoek afgewezen. Een tweede poging strandde ook.

Omhelzing in Senegal

Een paar jaar geleden reisde Diaraye naar de Nederlandse ambassade in Senegal. Daar zag ze na jaren haar dochters terug en werd de derde poging tot gezinshereniging gestart. “Mijn pleegdochter heeft het die dag heel zwaar gehad. De mensen op de ambassade vroegen veel naar haar echte moeder, maar die is al lang geleden overleden. Vanaf dat ze een baby was, woonde ze bij mij. Dalanda wist geen antwoord op sommige vragen, maar durfde dat niet te zeggen.”

Voorbij glijdende jaren

Weer zei de IND ‘nee’. Er waren te veel tegenstrijdigheden in het verhaal van haar pleegdochter en met haar eigen dochter zou er na al die jaren geen sprake meer zijn van een gezinsverband. Diaraye en haar advocaat hebben nu bezwaar aangetekend. “Iedere twee weken bel ik naar mijn advocaat of er al nieuws is, maar ze zegt dat ik geduld moet hebben. Ieder jaar denk ik: ‘dit jaar zal alles goed komen’, maar ook dat jaar blijkt dan weer voorbij te gaan.”

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger/vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!