Shokry (41), Irak: "In Nederland ben ik veilig"

"Mijn man weigerde als soldaat te werken in het leger van Saddam Hoessein. Daardoor waren wij in Irak niet meer veilig en zijn we naar Iran gevlucht."

Bomaanslagen

"Drie jaar lang woonden we in het grensgebied van Iran, in de bergen. Van daaruit ging mijn man zich inzetten voor de vrijheid van de Koerden in Irak. Hij was soms dagenlang weg en dan was ik alleen thuis met onze 3-jarige dochter Amina. De situatie werd steeds onveiliger. Er werden bomaanslagen gepleegd en ik leefde in angst. Waar is hij? Leeft hij nog? Komt hij wel terug?"

Groot risico

"Samen besloten we dat mijn man beter opnieuw kon vluchten. We hadden niet genoeg geld om met het hele gezin te vertrekken. De dag dat hij wegging, moest ik ontzettend huilen. We wisten niet waar hij terecht zou komen en of we elkaar ooit nog zouden zien. Hij nam een groot risico; veel mensen gingen onderweg dood. Pas na een jaar hoorde ik van hem. Het eerste gesprek zal ik nooit vergeten. Ik kon alleen maar huilen, ik was zo blij dat hij nog leefde en veilig was."

Herenigd in Nederland

"Mijn man was in Nederland terechtgekomen. Hij had er een tijdelijke verblijfsvergunning gekregen, een baan en een huis gevonden. Zodra hij kon, stuurde hij geld zodat wij naar Nederland konden komen. Het moment dat we elkaar weer zagen, was emotioneler dan toen hij wegging. We hebben geknuffeld en veel gehuild."

De pardonregeling

"Net toen we gewend waren aan ons nieuwe leven en nieuwe vrienden hadden gemaakt, werden we met al onze spullen op straat gezet. Ik was toen zwanger van onze zoon. We moesten naar een asielzoekerscentrum verhuizen en werden opnieuw in de wacht gezet. Alles wat we hadden opgebouwd, was in één klap weg. We gingen van een leven met een huis en een baan, naar één kamer waarin we met ons hele gezin moesten leven. Uiteindelijk kwamen we drie jaar later in aanmerking voor de pardonregeling. Dat is onze redding geweest."

Ik voel mij hier thuis

"Ik ben veel jaren kwijtgeraakt, die komen nooit meer terug. Maar ik ben blij dat ik hier mijn leven uiteindelijk opnieuw kon opbouwen. Ik ben met een opleiding begonnen en heb een leuke baan. Ik voel mij hier thuis. Hier heb ik mijn leven, mijn kinderen, mijn vrienden, mijn werk en vooral: veiligheid."

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger/vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!